| Verslag van de reis van 7 oktober tot 18 november 2005 | |
| Ank installeert de echograaf in Kiminini | |
| |
| Jambo 1 Opleiden in Kiminini | |
Anke Diepenhorst, voorzitter van de Stichting is zwangerschapsechografiste en maakt in Kenia medisch personeel vertrouwd met de echografie. In oktober 2005 werkte ze 3 weken in het 20 bedden tellende ziekenhuisje in Kiminini, 20 kilometer onder Kitale in het westen van Kenia. Susan Nagele is de arts die de leiding heeft van het ziekenhuis. Hieronder kunt u de belevenissen lezen van Anke die ze in een aantal Jambo's (dat Hallo betekent in het swahili) beschreef. Hallo allemaal, Zo, hier is dan eindelijk mijn eerste JAMBO. Ik was helaas niet eerder in de gelegenheid. Heb een prima vlucht gehad, zonder enige vertraging vertrok ik vrijdag 7 okt om 10.45u vanaf Schiphol en kwam om 07.45u (lokale tijd en in Nederland 06.45u) als zgn. invalide (heb me dus weer in de rolstoel die in had meegenomen, door de douane enzo laten rijden tot de taxi) in Nairobi aan. Ik had heeeeel veel geluk, maar liefst 3 stoelen voor mezelf in het vliegtuig. Heb dus languit een middagdutje gedaan. In Nairobi een taxi genomen naar een kleiner vliegveldje, waar ik in het daarbij behorende hotel heb overnacht. Zaterdag om 06.30u ingecheckt voor een vlucht richting Bea. Maar voor ik daar aankwam, moest ik in Eldoret nog een keer overstappen op een chesna, 'n 4 pers.vliegtuigje, om bij de farm te komen. Mayke, bedankt voor de polsbandjes (tegen reisziekte), ik heb nergens last van gehad en heb er erg van genoten. Om 9 uur s'morgens, zat ik dus al aan het ontbijt bij Bea. Zij stond me al bij de airstrip op te wachten. Zaterdag heb ik natuurlijk meteen de mensen in de kliniek bezocht, heerlijk om iedereen weer terug te zien en dat leek ook wel wederzijds, ik werd zowat dood geknuffeld (zoenen is er hier niet bij, soms helaas, dus nog geen negerzoentje gehad). Zondag ben ik bij Mama Nelly (de hoofdzuster v.d.kliniek) op bezoek geweest in haar stenen huisje van ong. 3 x 6 m. Gisteren, maandag dus, zijn we met ons drieen en Jenephepher, de hoofdonderwijzeres, naar Endebess ('n half uurtje van de farm met de auto geweest. Bea heeft daar met financiele hulp van de SOK (de stichting van haar fam. en vrienden die de medische kant ondersteunen) een fysiotherapie-praktijkje opgezet in een tehuis voor lichamelijk gehandicapte kinderen(zie www.sokitale.nl ). Het was een hele happening, met de bisschop en de priester en nog wel 100 andere mensen en kinderen erbij om het gebouw te zegenen, waarna Bea de het lint door moest knippen. Er werd weer volop gezongen door de kinderen, dansen was een beetje moeilijk voor deze kinderen, haha. De ene speech na de andere en de special guest, Bea dus, werd wel 100 x bedankt en blessed bij God. Vanmorgen hebben Marije en ik een bezoek gebracht aan de school. In alle klassen weer even ons gezicht laten zien. Ook weer leuk om hier iedereen terug te zien. Om 1 uur zijn we vanmiddag naar Kiminini, ong. anderhalf uur rijden van de farm, gereden, waar ik de komende 2,5 week blijf. Ik ga daar in een Missie-ziekenhuisje werken. Hier hebben ze 20 bedden. Het ziet er allemaal super basic uit. Voor nederlandse begrippen niet voor te stellen. Heb mijn echokamertje geinstalleerd en morgen gaan we beginnen met de 1ste echoles. Ik ga Vanessa, de medical assistent, en Winny, de verpleegkundige, leren hoe ze echo's moeten maken bij zwangeren. Ik logeer bij Dokter Susan Nagele in huis. Ook weer een super eenvoudige woning in Kitale-town, ong. 20 km. van het zkh. Het klikt prima tussen ons tweetjes. Susan is een lekenzuster van, ik schat, 'n jaar of 45, 'n soort missiezuster dus. We kunnen het prima vinden. Toen we rond 6 uur bij haar huis aankwamen, bleek het licht uitgevallen te zijn. Dus wij kaarsen aangestoken en een lamp op batterijen. Na anderhalf uur sprong het licht ineens aan. Toen wat gegeten en eens nader kennis gemaakt. Dat was het tot zover. Als ik weer wat te melden heb, horen jullie het ook. Dag lieve mensen allemaal, en KWAHERI, oftewel tot ziens. 'n Keniaaanse kus van mij XXX | |
|
|
| |
| Jambo 2 Opleiden in Kiminini | |
Hallo allemaal, hier ben ik weer. Het is elke dag spannend of we hier wel stroom hebben als we, Dr. Susan en ik, thuis komen van ons werk. Gisteravond voor de eerste keer wel, de 2 avonden daarvoor hebben we het met zaklampen en kaarsen moeten doen. We eten hier met bord op schoot, want een eettafel heeft ze niet. Ze kan eenvoudig, maar lekker en vooral heeeeeeel gezond koken. Ik woon hier in een eenvoudig huis. Bijv. in de hoek van de badkamer is een gat van ca. 8 cm naar buiten. Daar loopt het douchewater door weg (douche is steeds afwachten of het wel warm wordt). Voor dit gat ligt een steen, die moet steeds opzij gelegd worden als je gaat douchen en als je klaar bent moet je de vloer droogtrekken, want er is geen douchegordijn. Maar het mooiste is dat je de steen vooral niet moet vergeten terug te leggen voor dat gat, anders komen de ratten naar binnen. Nou ben maar niet bang dat ik dat vergeet. Gisteravond ging in naar mijn slaapkamer en toen zat er zo'n vieze vette spin op de grond. Ik gillen en Susan lachen, want het was geen giftige, zei ze. Ja aanmehoela, maar oke, ik ben hier in Kenia en als het niet gekker wordt, voel ik me prima. Ik slaap in ieder geval prima. Wat wij in Holland ook niet voor kunnen stellen is, dat ik hier geen toiletpapier door de wc mag spoelen, omdat het anders weer ergens omhoog komt. Er staat dus een emmertje naast het toilet, maar je gelooft toch niet dat ik een grote boodschappapier in dat emmertje mik, he. Dan maar heel zuinig, maar het gaat wel in het toilet. "n Nat papiertje gooi ik er wel in, anders valt het teveel op. Susan moet heel heel zuinig leven. Ze heeft dan ook gevraagd om geen foto's met 'n email mee te sturen. Dat duurt veel te lang, dus, don't do that. Eergisteren kwam ik in het ziekenhuis aan en toen lag er een jongetje van 5 jaar met aids in bed. Zijn ouders en oma waren hieraan al overleden en zijn oude opa zat op de rand van zijn bed. Het ventje was doodziek. Gistermorgen bleek hij te zijn overleden. De opa wilde het jongetje in zijn armen mee naar "huis" nemen, maar Susan heeft hen met de ziekenauto naar huis laten brengen. Als kinderen hier de leeftijd van 5 jaar halen en geen aids hebben, hebben ze goede hoop dat ze gezond zijn. Vanmiddag om half 4 viel de stroom uit in het ziekenhuis. Pas tegen 5 uur kwam het weer op gang. Dat is heeeeel vervelend, want het licht valt dan uit (en het is al een vrij donker ziekenhuisje), het echo-app. stopt ermee en ook op het laboratorium kunnen ze dan niet vooruit. Een generator hebben ze niet, die kost ong. Euro 2000,= en dat kunnen ze niet betalen.Als ze die een hadden, zou er niks aan de hand zijn. Susan vertelde me dat er maar 2 of 3% van de kinderen vervolgonderwijs, na de primaryschool, volgen. Dat is ook een van de grote problemen hier, ze hangen maar wat op straat en halen vanalles uit. Hier kun je dan ook praktisch niemand vertrouwen, want er wordt overal gestolen. Ik moet hier dan ook niet alleen over straat gaan, en al helemaal niet met een camera om mijn nek. Je moet al oppassen als je een trouwring aan hebt, maar dat is vooral in de grote steden, zoals Nairobi. Ze zijn in staat je vinger eraf te snijden. Maar don't worry, dat gebeurt hier niet hoor. Morgen gaan Susan en ik naar Ortum, een plaatsje 2 uur rijden hier vandaag. Daar staat een echo-apparaat dat niet meer werkt, dus ik hoop dat ik het aan de praat kan krijgen. Zondag heeft ze zowat het hele missiehuis uitgenodigd voor de lunch. Ze wil me echt aan iedereen voorstellen. Ze is heel lief en wij stellen het prima samen. Ze leert het echoen ook heel snel, waar ik erg blij om ben. Mijn streven is om tenminste 1 persoon het heel goed te leren voor ik over 2 weken vertrek. Dat gaat wel lukken, als Susan tenminste tijd genoeg vrij kan maken, want zij is de enige arts in het ziekenhuis (met 20 bedden) van de hele omgeving. Met het echoen heb ik 3 x een zwangerschap gehad waarbij het niet goed is. Susan zal ze doorsturen naar een groter ziekenhuis. Ze is erg blij met de machine. Nou lieve mensen allemaal, geen echt schokkend nieuws deze keer. Ik hoop dat het gaat lukken om deze Jambo vanavond te versturen. Jullie merken het wel. Lieve groetjes uit een regenachtig (ja van die korte heftige regenbuien vallen er vooral s'middags) maar lekker warm Kenya. Ank xxx | |
| Ank op bezoek in het dorp | |
| |
| Jambo 3 Opleiden in Kiminini | |
Jambo (hallo), hier ben ik weer! geen echt schokkend nieuws, maar voor wie het leuk vindt te lezen wat ik de afgelopen dagen hier heb uitgespookt, hier JAMBO 3: ZATERDAG 15 OKT: Susan was 4 mnd geleden voor het laatst naar de kapper geweest, dus die had een afspraak om half 10 om er 'n stuk af te laten knippen. Ik mee. Komen we bij een kapsalonnetje aan van circa 2 x 3 mtr. met 1 stoel erin. De eigenaresse/kapster komt uit India. Hier wonen trouwens heel veel mensen uit India. Zij vertelde dat ze van plan zijn naar Australie te emigreren, omdat het land hier zo corrupt is en omdat ze helemaal niet tevreden is over het onderwijs. Ze heeft 2 lagere schoolkids. Dat gebeurt hier meer. Het is nogal een beslissing die je moet nemen en dan om die redenen. Sinds de nwe president hier is (nu bijna 3 jaar) is het alleen maar erger geworden met de corruptie. De mensen hadden zo'n goede hoop dat het nu beter zou gaan, omdat Moi, de vorige president, al zo corrupt was. Maar deze regering is helemaal aan het "graaien", nu ze de kans hebben. Voordat deze regering aan de macht was, hebben ze zelf zo geleden onder de corruptie. Je zou dan toch denken dat zij het anders aan zouden pakken, maar het tegenovergestelde is waar. Het land lijd er enorm onder. Je ziet het aan zoveel dingen, zoals de wegen. Die worden alsmaar slechter en slechter en worden nooit hersteld. Gisteren moesten we met de auto door de rivier rijden, omdat de weg zo goed als weggespoeld was. Wel spannend. Met de 4 wheeldrive van Susan ging het ook wel. Het water in de rivier stond gelukkig niet zo hoog, ik schat zo'n cm. of 20/25. Na de kapper zijn we naar het ziekenhuis in Ortum gereden. Een prachtige rit door de bergen van circa 2,5 uur rijden. Schitterende vergezichten. De weg was hier nog goed, zelfs geasfalteerd. In die ziekenhuis (met 100 bedden) stond een echo-app met problemen. Het beeld bewoog niet meer. Daar aangekomen, bleek het app. helemaal geen beeld meer te geven. Na e.e.a. uitgezocht te hebben, heb ik besloten het app. mee te nemen naar Susan's huis. Hier heb ik meer tijd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Inmiddels heb ik al weer beeld op het scherm, dus enige vooruitgang is reeds geboekt. Hoop dat ik het probleem op kan lossen. De dokter die ermee werkte, heeft trouwens helemaal geen kaas gegeten van echoen. Toen ze me vertelde wat ze met het app. doet, dacht ik, dit is onverantwoord. Ze weet nauwelijks waar ze mee bezig is. Die kan ook nog wel wat training gebruiken, dat zei ze ook. Nou, misschien de volgende keer. Het was erg warm in Ortum, zeker 30gr. Op de weg terug naar Kitale, waar Susan (en ik dus) woon werd het steeds donkerder. Eenmaal aangekomen in Kitale begon het weer vreselijk te regenen. Het heeft nu, op 1 dag na, elke middag al flink geregend. Het is dan ook meteen een grote modderpoel, m.n. waar de voetgangers lopen op straat. Zag gistermiddag onderweg, bij de rivier, een oude man zich lekker wassen in z'n nakie. Zo vlak langs de weg. Hier in de stad zag ik een vrouw plassen, heel vreemd, zo langs de hoofdstraat. Ze stond net haar broek op te hijsen, zonder enige schaamte. Heb dat nog niet eerder hier gezien, dus het zal wel een uitzondering zijn, hoewel iedereen er gewoon langs liep. Gisteravond kwam er een Ierse collega van Susan op bezoek en bleef ook slapen. Zij kwam terug van verlof uit Ierland en was onderweg naar haar huis hier in Kenya. We hebben zitten kletsen over wat ik hier kom doen en wat denk je; zij heeft een echo-app tot haar beschikking, maar degene die er op werkte is vertrokken. Dus, je raad het al: ook daar ben ik van harte welkom. Het is meer in het noorden van Kenya. Het is daar meer woestijnachtig, dus weer een heel ander deel van het land. Oke, wie weet. Het zal dus wel niet de laatste keer geweest zijn dat ik hier ben. Susan en Deirdre, die ierse arts, gingen om half 10 al naar bed. Ik heb op mijn kamer nog lekker een boek zitten lezen. ZONDAG 16 OKT: Vanmorgen naar zo'n lokaal kerkje hier geweest. Heel indrukwekkend. Had moeite om mijn ogen droog te houden. Het gebouwtje, van ong. 5 x 15 m, was gemaakt van klei, met een golfplatendak. Hier en daar een opening in de muren voor het daglicht. Dit kerkje hebben de mensen zelf gebouwd, vertelde Susan. Het zat hartstikke vol, ook met hele kleine kindertjes. Die hummeltjes lopen steeds in en uit de kerk. Dat is heel normaal. Er werd volop gedanst en gezongen met "tamtams". De mis helemaal in kiswahili, de keniaanse taal. Ik vond het heel indrukwekkend. Hier in de stad is ook een Gospelkerk. De clinical officer (soort co.assistent) gaat daar altijd naartoe. Ik ga dus proberen of ik volgende week met haar mee kan. Dat lijkt me helemaal te gek. Hoop dat ik er wat van kan filmen, zonder dat het hen stoort. Na de kerk zijn S en ik snel naar huis gegaan, want er kwamen immers 7 mensen eten, rond half 1. Het waren 4 nonnen en 3 missionarissen, net als Susan. Een van de missionarissen bleek een nederlandse vrouw te zijn, Jacintha. We hebben heel leuk samen zitten kletsen over wat zij doet (mensen voorlichten over de Aidsproblematiek en wat ertegen te doen) en over mijn werk. Ze komt uit Leidschendam en is al 23 jaar hier in Kenya. Ze heeft me uitgenodigd om eens langs te komen. Het klikte erg leuk, dus dat moet ik maar eens in mijn achterhoofd houden. Ze hebben met z'n allen vooral gepraat over de problemen die ze in hun missiewerk tegenkomen. Het is steeds weer een kwestie van (dat rot-) geld. Er is zoveel geld in de wereld, alleen komt het vaak niet op de juiste plekken terecht. Ook zijn ze goed op de hoogte over wat er in de wereld allemaal aan de gang is. Zo vertelde Zuster Paula dat er in den Haag een terrorist is opgepakt en dat er geschoten zou zijn. Veel meer werd er hier op de radio niet over gezegd, zei ze. en benieuwd wat er aan de hand was. Het was heel leuk deze mensen ontmoet te hebben. Susan en ik hebben de boel opgeruimd en S is even gaan liggen, terwijl ik hier mijn jambo schrijf. Nou lieve mensen allemaal. Dit was dan weer Jambo 3. Ik kijk erg uit naar jullie mailtjes, hou je vooral niet in! Kwaheri (tot ziens). Liefs van Ank xxx | |
| Uitleg over de werking van de echograaf | |
| |
| Jambo 4 Opleiden in Kiminini | |
Jambo vier hier, Alles oke, stel het nog steeds prima, hoewel ik een muziekje toch wel begin te missen. Geen radio, geen tv (die mis ik overigens helemaal niet). Heb in de afgelopen week al diverse afwijkingen gezien, maar gelukkig meer gezonde baby's gescand. Had ik al geschreven dat ik zondagmorgen met Susan naar een klein kerkje ben geweest. In dezelfde stijl gebouwd als de kleihutten, maar dat wat groter. Heel indrukwekkend, met veel dans, zang en drums. Ook heel veel kleine kinderen, sommigen kropen zelfs door de kerk. Iedereen loopt er in en uit. Ik was duidelijk de vreemde, witte, eend in de bijt. Werd dan ook van alle kanten bekeken. s'Middags zat het huis hier vol met nonnetjes en missionarissen. Heel devoot allemaal maar op een bepaalde manier ook weer heel gezellig. Die kunnen overal over meepraten. Die wisten mij te vertellen dat er wat aan de hand was met terroristen in den Haag. Ik wist natuurlijk van niets, zonder radio of tv. Inmiddels heb ik uitgebreid van mijn lieve zwager Toine, per mail doorgekregen wat er zich de afgelopen week heeft afgespeeld in den Haag. Dus alle nieuws over wat er gaande is in Nederland is welkom. Gistermorgen was de weg naar Kiminini, waar ik werk, zowat geblokkeerd door een dwars over de weg staande ouwe lorry. 'n Heel oude vrachtwagen waarvan de achterklep was opengegaan en de "inhoud" over de weg lag verspreid. Raad waar die laadbak mee volgestouwd was.........met koeien. Die beesten lagen daar dood op de weg. We konden er gelukkig nog wel langs, hoewel er ik weet niet hoeveel mensen naar stonden te kijken, net als in Holland dus. Het was wel een akelig gezicht hoor, maar Susan keek er helemaal niet van op. Schijnt hier wel vaker te gebeuren. Als je ziet hoe belabberd die vrachtwagens er ook uitzien! In Nederland zouden ze allang op de schroothoop verdwenen zijn. Verder kwam ik er eergisteren achter dat het echokamertje, waarin ik elke dag zit, grenst aan de "badkamer" van de herenafdeling. Boven in die scheidingsmuur zitten 2 roosters. Hing er een van die zieke mannen boven de wc ziek te wezen, met een lege maag. Kun je je die geluiden voorstellen. Het moest uit zijn tenen komen, weet je. Het leek wel of hij naast me stond, zo duidelijk kon je dat horen. Momenteel ligt er een kindje van 3 in het ziekenhuis, dood en doodziek.Hij ligt op een zaaltje, moet je voorstellen, met 6 bedden waar ook allemaal zieke volwassenen in liggen. Er stonden tenminste 6 mensen rond het bed van dat jongetje te bidden en niet zachtjes, maar keihard. Je kon het door de hele kliniek horen. Maar het lijkt dat hun gebed verhoord wordt, want voor Susan en ik vertrokken om 17.00u, liep ze er nog even langs en ze kreeg de indruk dat het iets beter met hem gaat. Vanmorgen vertelde Su dat ze niet verwachtte dat hij het zou halen. Ben dus erg benieuwd hoe het morgen met hem is. Vanavond weer geen stroom toen we thuiskwamen en het ging nu al enkele dagen goed. Blijkt het al vanaf vanmorgen half 10 weggevallen te zijn, vertelde de buurvrouw. Gelukkig was het rond half 9 over, dus toen kon ik mail checken en schrijven. Ga nu dus maar stoppen, voor de stroom weer uitvalt en we niet meer de kans krijgen deze mail te versturen. Dikke kus dus maar weer uit een lekker warm, maar soms ook regenachtig Kenya. Kwaheri (tot ziens) | |
| De dagelijkse werkelijkheid in Afrika | |
| |
| Jambo 5 Opleiden in Kiminini | |
ZIJN WE WEER! Met de laatste nieuwtjes uit Kenya: Hier gaat het nog steeds zijn gangetje. Met mij gaat het prima. Er zitten al weer ruim 2 weken op. Nog 4 tegoed dus. Wat het werk in het ziekenhuis betreft: gelukkig zien we meer gezonde kindertjes met de echo, maar toch nog steeds regelmatig afwijkingen, o.a. een flinke hartafwijking en aangezien dit kindje in Kenya geboren gaat worden is het maar afwachten of het wel zal blijven leven omdat het niet zeker is dat het geopereerd kan worden, als dat nodig zou blijken. Ook weer een tweeling ontdekt bij een meisje van 18. Winny, de verpleegk. die ik het echoen leer, vertelde dat er stammen in Kenya zijn, die denken dat als de eerstgeborene een tweeling is, dat dat ongeluk brengt. Ze lossen dat dan op door een van de 2 kindjes te doden. Susan was erbij en ze heeft het meisje op het hart gedrukt dat ze absoluut niet moet geloven wat haar verteld kan gaan worden en dat het nu al 2 mooie gezonde kindjes zijn (het is trouwens 'n meisje en 'n jongetje). Laten we hopen dat ze naar de dokter luistert. Ik vertelde jullie over dat kleine jongetje van 3, Eugene heet hij, die zo ziek was. De volgende ochtend is hij in alle vroegte overleden. Zijn bed was leeg toen ik er tegen 9 uur aankwam. In 1 week tijd al 2 kinderen overleden. Vrijdag kreeg ik weer kippevel en natte ogen. In de ziekenkamer die naast het echokamertje is, bleek 'n ernstig zieke mama (bet. mevrouw) te liggen. Op een gegeven moment werd er ineens gezongen door een groep mensen die rond deze vrouw stonden. Het was haar familie en ze zongen een kerkelijk lied voor beterschap. Die mensen kunnen hier zo mooi zingen, tweestemmig zelfs. Ik vond dat erg indrukwekkend. Na het lied werd er weer hardop gebeden. Moet je voorstellen, een ziekenzaaltje zo groot als onze keuken, met daarin 8 bedden waar deze vrouw tussen ligt. Dat was ook zo met het jongetje. Helaas kan ik hier allemaal geen foto's of video van maken, maar dat zouden wel bijzondere opnames zijn. Heb het dus maar op mijn eigen "harde schijf" gezet. Trouwens, vrijdagmorgen anderhalf uur op stroom moeten wachten in het zkh voor we konden beginnen. Het is weer goed raak de laatste dagen (het ging ook alweer 'n paar dagen goed,he). Hebben hier gisteravond ook weer heel romantisch bij kaarslicht zitten eten, Susan en ik, met ons bord op schoot. Dan voel je tenminste dat je in Afrika bent en het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Het heeft gister(vrijdag)middag de hele middag geregend. Tot nu toe heeft het dus al bijna elke dag zeker 1 uur geregend en nie zo'n bietje ook. Met bakken valt het uit de lucht. Daarna is alles weer fris en afgekoeld. Wel heel sneu voor al die vele mensen die hier op straat en langs de weg zitten met hun koopwaar. Ze verkopen hier echte van alles op straat, zoals natuurlijk groenten, fruit, mais, zaden, maar ook fietsen('n heel belangrijk vervoermiddel hier, alleen herenfietsen met zo'n opoestuur), matrassen, afwasteilen, jerrycans en noem het maar op. Ze hebben dan heel provisorisch van boomstammetjes een piepklein kraampje getimmerd met flarden van plastic zakken ertegen, om zo hun spulletjes wat beschermen tegen de regen. Omdat Susan gisteren in een ander ziekenhuisje preekuur hield, werd ik om half 6 met de ambulance van het ziekenhuis naar huis gebracht. Jaja, ze hebben een heuse ziekenwagen, met alleen een brancard erin en verder helemaal geen hulpmiddelen. Het is dus in feite een taxi met een bed erin. Heb er foto's van gemaakt. Was weer eens wat anders. Vandaag zijn Susan en ik downtown geweest. Ja, Kitale heeft een winkelcentrum. Allemaal heel kleine winkeltjes. Ook hebben we de markt bezocht. Dat vind ik altijd erg leuk, vooral hier. Al dat fruit en groenten en bijna allemaal vrouwen die het aan de man probeerden te brengen. Hier mochten we ook een paar foto's maken. Veel mensen zijn er niet van gediend als je foto's van ze maakt. Moeten we ook altijd eerst vragen, maar vaak is het nee. Ook hebben we hier vandaag een museum bezocht over hoe de verschillende stammen in Kenya leven, hun hutten en keukengerei. Heel interessant.Helaas zijn we hier weggeregend, maar 'n paar uur later zijn we gewoon weer terug gegaan en hebben er toen ook nog een wandelingetje in het bos gemaakt. Hoorde ook bij het museum. Morgen ga ik met Vanessa, de clinical officer van het zkh. naar haar kerk. Het is the African Gospel Church. Ben erg benieuwd hoe het daar aan toe gaat. Misschien sta ik morgen wel te swingen in de kerk. Deze voorstelling duurt ongeveer 2 uur (en nog gratis ook). Weet het jullie wel weer te vertellen. Na deze dienst heeft Susan met een aantal andere missionarissen en 1 non afgesproken ergens wat te gaan eten.Wordt weer gezellig dus. Jullie zijn weer op de hoogte. Het wordt aftellen. Na het weekend nog 4 dagen hier en dan vertrek ik donderdag of vrijdag naar Bea, de nederlandse arts die hier ong. 40 km vandaan woont. Een aantal van jullie hebben haar onlangs ontmoet in Tilburg, wat ik erg leuk vind. Ik wens jullie allen nog een fijn weekend en tot de volgende Jambo. Liefs, Ank xxx | |
| Jambo 6 Opleiden in Kiminini | |
Jambo, Een Verpleegkundige krijgt 4 a 5000 KS (dus zo'n 40 a 50 euro) per maand en een dokter 7 a 8000,- (70 a 80 euro/mnd). Kun je je dat voorstellen! Oke, ze hebben dan ook niet zo'n hoge kosten als wij, maar in verhouding liggen de salarissen hier toch wel veel te laag, vindt Susan. Zij zou haar mensen graag meer betalen en dat verdienen ze ook (want hier zeuren ze niet over extra werken, waar ze niets voor betaald krijgen). Alleen heeft zij er het geld niet voor. Ze heeft een heel goed team hier werken en iedereen kan ook op iedereen vertrouwen. Ze hebben hier heel veel voor elkaar over en zijn dus erg collegiaal. Dat voel en zie ik ook wel. Heb 'n foto van de hele "crew" gemaakt, inclusief de tuinman. Dat vinden ze geweldig he, op de foto gaan. Liefst een voor een. | |